irak

Afganistanski borci ratuju na strani Asada za 500 dolara mjesečno

Mnogo se priča o borcima iz Evrope koji su svoje živote izložili opasnosti dolaskom u Siriju i pristupanjem u redove Nusre i IDIŠ-a. Hiljade stranih boraca ratuje na strani režima; dolaze iz Libana, Iraka, Jemena, a ima i šiija iz Afganistana. Izvori navode da su došli iz raznih regija i da su ih mobilisale iranske mreže koje im za učešće u vojnim aktivnostima plaćaju oko 500 dolara mjesečno.

Nema puno snimaka afganistanskih boraca koji se bore u redovima Asada. Priča o njima počela je u oktobru 2012. kad su borci Slobodne sirijske vojske zarobili jednog od njih i prikazali njegovo ispitivanje preko interneta. Nekoliko sedmica nakon prikazivanja ovog videa, procurio je drugi snimak režimskih vojnika za koji se kaže da je snimljen blizu naselja Džuber. U videu se vidi borac azijatskog izgleda koji veoma slabo govori arapski. Nakon toga odred koji se naziva “Ebu Amara” dostavio nam je slike koje su, kako kažu, našli u telefonu jednog afganistanskog borca koji je ubijen u bitkama u predgrađu Haleba.

Afganistanski borci u Siriji dolaze iz tri glavne grupe, jedna grupa bila je u Siriji već prije rata, veliki broj njih živio je u blizini navodnog mezara Zejneb na jugu Damaska. Njihov se broj procjenjuje na 2.000 ljudi iz etničke grupe Hazara koji govore perzijski. Druga grupa, koja je i najveća, dolaze iz Irana i mnogi od njih izbjegli su u Iran prije nekoliko decenija. Treća grupa je grupa afganistanskih boraca za koju se smatra da su dobrovoljci koje su vrbovale iranske mreže u Afganistanu, a u nekim izvještajima navodi se prošlogodišnje stradanje Afganistanaca koji imaju evropska državljanstva i australijsko državljanstvo.

Na početku su afganistanski borci bili u sklopu odreda “Ebu Fadl el-Abbas”, ali danas podaci potvrđuju da su sastavili novu vojnu formaciju koja se zove odred “Fatimija” i ona mobiliše upravo Afganistance.

(Izvor: AlArabiya.net)

Još uvijek nije jasno šta se stvarno desilo na području Mosula i Kirkuka i ko su sunijske oružane grupe koje predvode borbu protiv Malikijevih snaga. Naravno, organizacija IDIŠ je planetarno poznata i njena ambicija da uspostavi svoju državu na tlu Iraka i Sirije je općepoznata. Ali, glavninu sunijskih snaga čine druge skupine od kojih je najistaknutije Vojno vijeće revolucionara iza kojeg stoje pobunjena sunijska plemena. Iako premijer iračke vlade Nuri el-Maliki nastoji iskoristiti činjenicu da je IDIŠ jedna od skupina koja se bori protiv njegove vlade, da bi sukob predstavio kao sukob između demokratske vlade i fanatičnih sunijskih terorista, dio analitičara upućenih u stanje u Iraku potvrđuje da postoje brojne sunijske oružane grupe koje su jednako snažne ili snažnije od IDIŠ-a i čija je uloga u posljednjim sukobima koji, sve je jasnije, prerastaju u pravi sektaški rat, kudikamo značajnija. Svjetski mediji, nažalost, potpuno su nezainteresirani za njih i za razloge njihove pobune kao i za njihove političke vizije i stremljenja. Stoga je ovaj članak pokušaj da se predstave vojne i političke snage sunija koje vode borbu protiv šiitske vlade Nurija el-Malikija, kao i da se ukaže na stav kurdskog vođstva kao i na njihove poteze vezano za posljednja događanja i političku situaciju u Iraku.

Šiitski militanti na jugu Iraka provode najveći sektaški progon domicilnog stanovništva, dok lokalne i centralne vlasti šute. Šiitske milicije su, putem prijetnji i ubistva, progon prvo započele u području grada Ez-Zubejr, potom su proširili svoje djelovanje na Ebul-Husajb i druga mjesta u pokrajini El-Basra. Polovinom septembra 2013. godine dvojica braće, vlasnika prodavnice povrća u Basri, nađeni su ubijeni nakon što su dan prije toga oteti. Njihova otmica i ubistvo na svirep način samo je jedan u nizu brojnih sličnih slučajeva ubistva na osnovu identiteta, koji imaju za cilj progon pripadnika ehli-sunneta sa područja Basre. Šiitski ekstremisti ove zločine selektivno čine naočigled lokalnih vlasti Basre i centralne vlade u Bagdadu kojoj redovno stižu izvještaji o stotinama hiljada pripadnika ehli-sunneta koji ostavljaju svoje domove i ostalu imovinu u pokrajini Basra i sele u zapadni dio Iraka, kao i u zaljevske zemlje bježeći od prijetnji smrću.