šiije

Musliman treba za životnog saputnika birati bogobojaznu osobu, ispravnog vjerovanja i lijepog morala. Ebu Hurejra prenosi da je Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: "Sa ženom se stupa u brak radi četiri stvari: imetka, porijekla, ljepote i vjere. Uzmi onu koja ima vjeru, jadan ne bio!" (Buhari, 1120/5090; Muslim, 583/1466)

Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao je: "Izaberite lijepo mjesto za svoje sjeme, ženite žene koje su vas dostojne i udajite svoje kćerke za dostojne muškarce." (Ibn Madža, 1/633, br. 1968; Darekutni, 3/206, br. 3746; Hakim, 2/176, br. 2687, s ispravnim lancem prenosilaca. Vidjeti: Sahihul-džamia, 1/564, Silsiletul-ehadisis-sahiha, 3/56)

U vrijeme halife Omera, radijallahu anhu, Iran je postao zemlja islama. Iz te zemlje poteklo je mnogo islamskih učenjaka koji su autoriteti u različitim islamskim naučnim disciplinama, poput hadisa, tefsira, fikha, usuli fikha, kao i u domenu historije islama i arapskog jezika, medicine, geografije i drugih naučnih oblasti. Dovoljno je spomenuti neki od iranskih gradova, popur Nejsabura, Džurdžana, Istahra, Belha, Reja, Kazvina, Serhasa itd., i u tvojoj memoriji pojavit će se ime nekog islamskog učenjaka ili naučnika iz tog grada.

Termin “šiija” koristi se za sljedbenike određenog čovjeka i njegove pomagače. Kaže se: “Taj i taj je njegov šiija – sljedbenik”, jer se povodi za njim, kao što kaže Zubejdi: “Svaka skupina koja se okupi i sastane radi neke stvari naziva se šiija. Svako ko pomaže nekog čovjeka i izražava mu stranačku pokornost, on je njegov šiija. U osnovi ovaj naziv dolazi od riječi “mušajea”, a označava podređenost i slijeđenje. (Zubedi, Tadžul-arus)

Tokom posljednjih decenija šiijska se ideologija uvukla u mnoge sunnijske zemlje zloupotrebljavajući miroljubivost sunnijskog stanovništva i želju za međusobnim razumijevanjem i mirnim suživotom, i iskoristili su to za širenje šiizma i vlastitog utjecaja u zemljama regije. Ovo su postigli zahvaljujući dogmi tekijje (hipokrizije) koja im dopušta laganje i varanje oponenata, i zahvaljujući populističkoj retorici neprijateljstva prema Izraelu uz tobožnju brigu za palestinsko pitanje. Međutim, posljednjih godina, kada je šiijsko-rafidijski projekat ekspanzije u sunnijskim zemljama dostigao vrlo opasnu fazu, određeni događaji i previranja u arapskim zemljama nagnali su ih da pokažu svoje pravo lice. Zločini koje čine nad muslimanima, sunnijama, u arapskim zemljama vidljivi su svakome ko želi vidjeti istinu.

“Vojska Islamske Republike i Revolucionarna garda nisu samo zadužene da čuvaju granice, nego je njihova dužnost i da širom svijeta pronose akidetsku poslanicu vodeći džihad na Allahovom putu i šireći područja na kojima se primjenjuje Allahov hakimijjet.” Ovaj dio iz Ustava Islamske Republike Iran, odlično je tumačenje razloga zbog kojih šiijske skupine kontinuirano proizvode krize, izazivaju nerede i smutnje u različitim arapskim i nearapskim muslimanskim zemljama, pod mentorstvom rigidnog sektaškog režima u Iranu.

Nakon Homeinijeve revolucije, neke šiijske dogme pretrpjele su potpuni preobražaj. Sektaški režim postavio je sebi zadatak da širi nasilje i nered u islamskim zemljama, nazvavši to izvozom revolucije, a džihad, koji prethodno nije bio dozvoljen osim pod vođstvom imama, postao je sveta dužnost. Nažalost, svjedoci smo da svoj “džihad” sljedbenici ove sekte vode jedino protiv ehli-sunneta, dok su prema drugima izrazito pacifistički nastrojeni.

Nepravdu ove sekte na svojoj koži najintenzivnije osjećaju sunije u Iranu, koji su svakodnevno izloženi njihovom nasilju i nepravdi. No, uprkos ugnjetavanju kojem su izloženi, kod svoje braće iz drugih zemalja ne nalaze podršku, niti dobijaju pomoć. Štaviše, zagovornici zbližavanja sa šiijama ne samo da ignoriraju šiijsku nepravdu prema sunijama u Iranu, nego svojim djelovanjem nerijetko učestvuju u kreiranju lažne slike o šiijskom režimu.

Pojava ovog pokreta seže u osamdesete godine prošlog vijeka. Naime, 1986. godine skupina zejdijskih učenjaka na čelu sa velikim zejdijskim autoritetima, šejhovima Ahmedom Flitom i Medžduddinom el-Muejjidijem te drugim šejhovima, među kojima je bio i šejh Bedruddin el-Husi, osnovali su organizaciju Ittihaduš-šebabil-mu’min (Savez mu’minske omladine), čiji je cilj bio vjersko obrazovanje omladine zejdijskog-šiijskog pravca. Ujedinjenjem dva Jemena 1990. godine i tranzicijom iz jednopartijskog u višepartijski sistem, ova organizacija postaje Hizbul-hakk (Stranka istine) i predstavlja šiije-zejdije u političkom životu.

Šiijske horde uništavaju sunnijske džamije u Iraku i Siriji

Jedna grupa sunnija objavila je 2006. godine knjigu pod nazivom Mesadžid fi vedžhin-nar (Džamije na meti) u kojoj su imenom i fotografijom dokumentirali desetine sunnijskih džamija koje su šiijske militantne horde, podržane od sektaške šiijske vlade Nurija Malikija, potpuno ili djelimično uništile. Pored džamija koje su uništili šiijski militanti, knjiga evidentira i slučajeve napada na klanjače koji su se dešavali naročito u vrijeme sabah-namaza, te ubistva imama i hatiba koje su počinile ove horde.

Ehli-sunnet je poznat po baštinjenju džihada i odbrani vjere. Sunnije su ti koji su se suprotstavili nevjerničkim pohodima i oslobađali zemlje. Omer, radijallahu anhu, uništio je Perziju i Bizantiju. On je osvojio Jerusalem, a kada su ga zauzeli krstaši, oslobodio ga je sunnijski vojskovođa Salahuddin el-Ejjubi. Kada su Tatari poharali istočne dijelove islamske države, njihovo napredovanje zaustavio je sunnijski vojskovođa Sejfuddin Kutuz. Sunnijske vojske su te koje su granicu islamske države pomjerile do Kine, koje su osvojile Sind, Indiju, Afriku, Andalus, i proširile islam na sve krajeve svijeta. Nasuprot tome, islamskom ummetu šiije nisu dale ništa osim brojnih izdaja, ubijanja, atentata na velike vođe islamskog ummeta i kolaboriranja sa svakim neprijateljem koji bi nasrnuo na muslimane. Čitajte historiju njihovih sekti i država koje su osnovali, kao što su keramiti, fatimije (ubejdije), safevije, nusajrije (alevije). Njihova saradnja sa nevjernicima u borbi protiv sunnija je općepoznata, a fetve o obaveznosti borbe protiv sunnija “ukras” su brojnih knjiga izašlih iz pera njihovih autoriteta. U čitavoj historiji islama nećete naći da je neki šiijski vojskovođa osvojio barem jedan pedalj zemlje od nevjernika ili da je oslobodio makar jedno okupirano muslimansko selo.

Šiije, rafidije, isna ašerije, pokušavaju prikazati da je između prvih muslimana, Poslanikovih drugova, i Poslanikove časne porodice ehlul-bejta postojala međusobna mržnja i netrpeljivost. Ova mržnja i netrpeljivost postoji samo u njihovim bolesnim umovima i u stvarnosti nema nikakvog ispravnog utemeljenja. Mnoštvo je nepobitnih dokaza koji ukazuju na postojanje međusobne ljubavi i uvažavanja između ashaba i ehlul-bejta, a na spomenutu ljubav i poštovanje ukazuje i postupak članova ehlul-bejta koji su svojoj djeci davali imena po svojoj braći u vjeri, ashabima, kao što su Ebu Bekr, Omer, Osman, Aiša, Talha, Muavija, Hamza, Džafer, Allah bio zadovoljan njima, tako da se može konstatirati da ne postoji porodica i kuća ehlul-bejta, kao što je kuća Alije, Hasana, Husejna, Allah bio zadovoljan njima, i drugih pripadnika ehlul-bejta a da nisu svojim sinovima nisu dali ime jednog od ashaba ili su uzimali za sebe nadimke po njihovim imenima, kao što je Ebu Bekr (Otac Bekrov).

Šiitski militanti na jugu Iraka provode najveći sektaški progon domicilnog stanovništva, dok lokalne i centralne vlasti šute. Šiitske milicije su, putem prijetnji i ubistva, progon prvo započele u području grada Ez-Zubejr, potom su proširili svoje djelovanje na Ebul-Husajb i druga mjesta u pokrajini El-Basra. Polovinom septembra 2013. godine dvojica braće, vlasnika prodavnice povrća u Basri, nađeni su ubijeni nakon što su dan prije toga oteti. Njihova otmica i ubistvo na svirep način samo je jedan u nizu brojnih sličnih slučajeva ubistva na osnovu identiteta, koji imaju za cilj progon pripadnika ehli-sunneta sa područja Basre. Šiitski ekstremisti ove zločine selektivno čine naočigled lokalnih vlasti Basre i centralne vlade u Bagdadu kojoj redovno stižu izvještaji o stotinama hiljada pripadnika ehli-sunneta koji ostavljaju svoje domove i ostalu imovinu u pokrajini Basra i sele u zapadni dio Iraka, kao i u zaljevske zemlje bježeći od prijetnji smrću.

Plan za naseljavanje šiita u Siriji

Dokument koji je dobila Al-Arabiya.net otkriva da je sirijski režim na mnogim frontovima u blizini Haleba (Alepa) okupio veliki broj boraca iz Libana, Iraka i Irana, u svrhu naseljavanja šiita nakon progona i istrebljenja sunnitskog stanovništva. Dokument ukazuje na to da se 500 boraca iz Irana i 1.500 boraca libanskog Hezbollaha okupilo u krugu naselja Nubula i Ez-Zehra, dva naselja sa većinskim šiitskim stanovništvom. Ta dva naselja predstavljaju dvije utvrde pred Slobodnom vojskom i u njima ima oko 5.000 boraca. U Rašidinu broj pripadnika Hezbollaha iznosi 2.000 boraca, i pored njih se bori 500 Iračana i 2.000 pripadnika regularnih snaga. U Sufejri se okupilo 2.000 boraca iz Irana i Hezbollaha, zajedno sa 5.000 vojnika režimskih snaga, i ova je regija veoma važna zbog fabrika Ministarstva odbrane. Postoje nejasnoće oko toga da li režim u tim fabrikama ima magacine hemijskog oružja. U ovoj regiji režimska je vojska koristila ovo oružje protiv Slobodne vojske i lokalnog stanovništva. U Ifrinu se nalazi oko 1.000 boraca Kurda, neki od njih došli su izvan Sirije i pripadaju stranki PKK. Dokument potvrđuje da su ovi borci prije počeli da pružaju plaćeničke usluge sirijskom režimu.